prof. dr hab. Janusz Barcicki
Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie
9.11.1920-14.02.1999

1951 – magisterium, Wydział Matematyczno - Przyrodniczym UMCS w Lublinie;
1959 – doktorat, Wydział Mat-Fiz-Chem UMCS w Lublinie: „Fizykochemiczne badania układu kwas olejowy-nafta jako kolektora mieszanego dla flotacji minerałów nie siarczkowych”, promotor: prof. A. Waksmundzki
1964 – habilitacja, Wydział Mat-Fiz-Chem UMCS w Lublinie: "Badania nad niektórymi nowymi sposobami intensyfikacji flotacji rudy siarkowej"
1973 – tytuł naukowy profesora

Życiorys naukowy prof. Barcickiego podzielić można na dwa okresy: w pierwszym w Katedrze Chemii Fizycznej zajmował się zjawiskami na powierzchni ciał stałych, głównie fizyko-chemią i technologią procesu flotacji minerałów nie siarczkowych (doktorat) a potem rudy siarkowej (habilitacja), a w drugim (po przeniesieniu do Zakładu Technologii Chemicznej) zajmował się katalizą heterogeniczną i technologią chemiczną.

Jeszcze jako student w roku 1948 prof. Barcicki rozpoczął pracę jako zastępca asystenta w Katedrze Chemii Fizycznej pod kierunkiem prof. dr Andrzeja Waksmundzkiego. Specjalizuje się w zagadnieniach flotacji minerałów: początkowo flotacyjnym wzbogacaniem fosforytów, a następnie w związku z budową Kopalni i Zakładów Przetwórczych Siarki w Machowie koło Tarnobrzega - problematyką flotacyjnego wzbogacania rudy siarkowej.

Przeniesiony służbowo w roku 1961 do utworzonego Zakładu Technologii Chemicznej rozszerza swoje zainteresowania na zagadnienia dotyczące katalizy heterogenicznej i technologii chemicznej dotyczącej głównie problematyki przemysłu azotowego, co miało związek z powstaniem ZA w Puławach. Odbywa staż w firmie Haldor-Topsoe w Danii, a współpracę z przeniesionym do Puław Instytutem Nawozów Sztucznych kontynuuje przez cały dalszy okres zatrudnienia.

Prof. J. Barcicki inicjuje z grupą współpracowników badania nad czynnikami zwiększającymi aktywność i odporność na dezaktywację ważnych katalizatorów tzw. ciągu azotowego (reforming parowy,konwersji CO z parą wodną, metanizacja tlenków węgla). Badania wpływu dyspersjifazy aktywnej (metalu) na przebieg reakcji z udziałem węglowodorów, wodoru i tlenków węgla zaowocowały opracowaniem oryginalnej metodyki otrzymywania wysoko-zdyspergowanych katalizatorów metalicznych na nośnikach, z wykorzystaniem chelatów (np. EDTA). Metoda weszła do literatury światowej pod nazwą metody podwójnej impregnacji (Ważnym osiągnięciem stała się konstrukcja reaktora bezgradientowego z wewnętrzną cyrkulacją gazów, pozwalająca na bezpośredni pomiar szybkości reakcji w wysokich temperaturach, przy założonym stopniu przemiany substratów. We współpracy z technologię wytwarzania aktywnego tlenku cynku jako sorbenta związków siarki. Technologię tę, chronioną kilkoma patentami, wdrożono w Wytwórni Katalizatorów Instytutu Nawozów Sztucznych w Puławach w 1983 roku.

Dorobek naukowy prof. Janusza Barcickiego to ok. 80 oryginalnych publikacji, 30 patentów oraz opracowanie podręcznika „pierwszego kontaktu” z katalizą pt. „Podstawy katalizy heterogenicznej”. Działalność dydaktyczna Profesora obejmowała różne wykłady kursowe, monograficzne, seminaria magisterskie itd. Wypromował ponad 170 magistrów, 12 doktorów, a 2 Jego współpracowników uzyskało tytuł profesora.

Prof. Janusz Barcicki pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji. Był prorektorem UMCS ds. nauki (1968-72), dziekanem Wydziału Mat-Fiz-Chem (1981-1984), kierownikiem Zakładu Technologii Chemicznej (1970-1991), kuratorem Pracowni Krystalografii (1986-1991), członkiem Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego (1986-1988), członkiem Rady Naukowej INS w Puławach (1968-1991), prezesem Lubelskiego Oddziału PTChem. (1974-1983). Odznaczony Krzyżem Oficerskim OOP, Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Odznakami “Zasłużony dla Miasta Lublina” i „Zasłużony dla Lubelszczyzny”.